Rok 2024 za pasem, a kolejny Milenijny 2025 przywitaliśmy z przytupem. Wspólnota Najświętszego
Imienia Jezus po raz trzeci obchodziła rekolekcje sylwestrowe w zaprzyjaźnionym Pratulinie. Tym
razem w rekordowym gronie. Część uczestników przeżywała je w tej części kraju po raz pierwszy,
mając możliwość formowania swojej wiary w miejscu niezwykłym ze względu na historię. Historię
okraszoną krwią męczenników podlaskich, słynących z niezwykłego męstwa i przywiązania do swej
wiary podczas prześladowań Kościoła katolickiego, które miało miejsce na terenie zaboru rosyjskiego.
Z pozoru Pratulin i historia męczenników wydawałaby się miejscem nieadekwatnym do
podejmowanych treści rekolekcji. Z pozoru! Ale po kolei.
Temat rekolekcji zrodził się z postawy słuchania duszpasterza naszej wspólnoty ojca Andrzeja. Jak
sam przyznał, tegoroczne rozważania zawdzięczamy inicjatywie Katarzyny, a w ocenie nas –
słuchaczy, podjęta problematyka wpisała się w pełni w nasze potrzeby duchowe. Niemniej jednak,
niektórym, akceptacja tematu przyszła z trudem. Być może byli i tacy, którzy chcieli lub zrezygnowali
z rekolekcji poznając wcześniej myśl przewodnią, którą była „radość”.
Radość, przedstawiana w świecie i pojmowana osobiście, bywa często niewłaściwie interpretowana,
przejaskrawiana. Często uznawana za bóstwo, cel życia lub przeciwnie, jako coś na co nie
zasługujemy, lub przed czym się bronimy uważając, że właściwsze w oczach Boga są „umartwienia”.
Pierwszego dnia rekolekcji mogliśmy poznać teoretyczne aspekty radości, odczuwanej w trzech
płaszczyznach: fizycznej (jak np. nastrój), kulturowej (np. zadowolenie z siebie, jak jesteśmy
postrzegani przez innych) oraz duchowej. W kolejnych dniach duszpasterz ukazywał nam radość
przedstawioną na kartach Starego i Nowego Testamentu oraz w jaki sposób można praktykować
radość, tj. uczyć się jej, w szczególności na przykładzie żywotów świętych. Radość została
przedstawiona jako bardzo istotna płaszczyzna naszej egzystencji, dająca nam niejako „paliwo” do
życia. Radość ukazana jako cnota, jako coś nad czym należy pracować, co jest owocem pracy. Coś do
czego mamy prawo. Na czym Bogu zależy. Niezwykle istotnym aspektem było odróżnienie
prawdziwej radości od jej fałszywych form, niestałych, objawiających się m. in. w postaci
pyszałkowatej radości. Należy sobie również uzmysłowić, że w prawdziwą radość wpisany jest
„krzyż”, który przechodzi w szczęście - szczęcie wieczne, które osiągnęli m.in. nasi bracia męczennicy
z Podlasia.
Od pierwszego dnia pobytu nasz Wszechmogący Pan, zaprosił nas: ,,Odłóż, Jeruzalem, szatę smutku
i utrapienia swego, a przywdziej wspaniałe szaty chwały, dane ci na zawsze przez Pana” – Ba 5, 1-3.
Przez medytację Słowa Bożego (cztery listy św. Pawła do Filipian, fragmenty Ewangelii: J 3, 22-30, Mt
2, 1-12), codzienną Eucharystię i słowa kazań, uwielbienie Boga w śpiewie, adorację Najświętszego
Sakramentu, modlitwę wstawienniczą nasza radość mogła wzrastać na chwałę Stwórcy.
W ramach przeżywanych rekolekcji mieliśmy okazję odwiedzić Sanktuarium Matki Bożej Leśniańskiej
w Leśnej Podlaskiej, by wspólnie uczestniczyć we Mszy Świętej. Mieliśmy okazję modlić się przed
cudownym obrazem Matki Bożej z Dziecięciem Jezus wykutym w polnym kamieniu, za przyczyną
którego wierni doznają licznych łask, szczególnie uzdrowień. Mogliśmy poznać historię cudownego
obrazu oraz odwiedzić miejsce, w którym znaleziono zawieszony na drzewie dzikiej gruszy kamienny
wizerunek Matki Bożej.
Noc Sylwestrową spędziliśmy spożywając wspólną kolację i bawiąc się w rytmie tańców, głównie
izraelskich, w których uwielbialiśmy Najwyższego Pana. Kolejną atrakcją były śpiewy karaoke
i kalambury, gdzie dzieci wykazywały się świetną znajomością Pisma Świętego. Ogromne emocje
wzbudziła również zabawa do rana w tzw. „mafię”.
Nowy Rok przywitaliśmy uroczystą Eucharystią, dziękując za otrzymane łaski w ubiegłym roku oraz
zawierzając Bogu kolejny rok.
Na ręce duszpasterza ojca Andrzeja, lidera wspólnoty Andrzeja oraz wszystkich posługujących
składamy ogromne podziękowania za trud i ofiarę na rzecz rekolekcji. Jako Wspólnota jesteśmy
ogromnie wdzięczni i pełni uznania dla podjętego wysiłku i finalnego efektu. Dziękujemy wszystkim
przyjaciołom, którzy przybyli z różnych części kraju, aby czerpać i dawać świadectwo swojej wiary.
Dziękujemy również za wspólne rozmowy i życzenia świąteczne, przepełnione życzliwością i miłością
płynącą od umiłowanego Pana Jezusa. Nasze serca rosną, gdy możemy wzajemnie się umacniać.
Wielkie BÓG ZAPŁAĆ!
Uczestnik rekolekcji
